Katarzyna Zillmann w rozmowie z Dorotą Witt opowiedziała o swojej sportowej drodze. W tym roku zawodniczka sięgnęła po złoto Mistrzostw Europy oraz Mistrzostw Świata jako część czwórki podwójnej (obok Marty Wieliczko, Marii Springwald i Agnieszki Kobus-Zawojskiej). "Moim największym marzeniem jest zdobycie medalu na igrzyskach olimpijskich. Jest szansa, że się spełni" - przyznała Zillmann w rozmowie z gazetą "Nowości - Dziennik Toruński".

Dlaczego wybrała Pani właśnie wioślarstwo?
- Przypadek. I ludzie, którzy, może przypadkiem, stawali na mojej drodze. Pierwsza była wuefistka, Irena Stachera, jeszcze w podstawówce. Zauważyła, że mam dryg do sportów i zaczęła posyłać mnie na coraz poważniejsze zawody. Wszyscy się dziwili: „Ta Kaśka przecież wzięła się znikąd i nagle zaczęła wygrywać seriami?!”. Mój bratanek trenował wioślarstwo. Pewnego razu zabrał mnie na trening. Kiedy poznałam trenera, Tomasza Lisewskiego, w zasadzie nie było już odwrotu: miesiącami za mną gonił, namawiając, żebym trenowała. Wtedy zaczęłam zajmować się tym sportem na poważnie, brałam udział w młodzieżowych zawodach. Na sukcesy nie musiałam długo czekać, co dawało energię na kolejne starty. To był przełom - i w karierze, i w życiu.

Fot. J. Kowacic

Zwycięża Pani z przekory, by udowodnić sobie i światu, że Panią na to stać?
- Chyba trochę tak jest. Na pewno sport dał mi pewność siebie, wiarę we własne możliwości i w to, że mogę mieć oparcie w innych. Miłość do sportowej rywalizacji była we mnie od zawsze, mam to chyba we krwi. Pamiętam, z jakim zapałem podchodziłam do dziecięcych zabaw na podwórku: całą bandą stawaliśmy w szranki, biegaliśmy dookoła bloku, kto pierwszy. Sam talent to za mało, trzeba o niego zadbać. A do tego potrzebne jest samozaparcie. Bardzo pomógł mi najpierw trener Lisewski, potem trener kadry, Jakub Urban. Chociaż wiem dobrze, że nie jestem łatwą zawodniczką. Bywam niesubordynowana. Ale obaj znaleźli na mnie sposób, zadziałało.

Ma Pani naturę buntowniczki?
- Od dziecka. A do tego jestem bardzo wrażliwa na niesprawiedliwości społeczne. Wściekam się, kiedy widzę, że traktuje się kogoś gorzej tylko dlatego, że ma inny kolor skóry, odmienną orientację seksualną, mniej zarabia, choruje... Bardzo szybko oceniamy ludzi po okładce, nie dostrzegamy tego, co wartościowe, w kimś, kto na pierwszy rzut oka wcale nas nie interesuje. Gdyby wszyscy ludzie, których spotkałam w życiu, postrzegali mnie tak powierzchownie, nie robiłabym dziś tego, co robię. Zanim zrozumiałam, że sport może wypełniać moje życie, w oczach wielu ludzi byłam skreślona. Przestałam chodzić do szkoły, buntowałam się. Mało kto zadawał pytanie: „Dlaczego tak się zachowujesz?”. Uważali, że wiedzą bez pytania. Wuefistka w podstawówce pierwsza zapytała, co dzieje się u mnie w domu, jak może pomóc. Stałam na rozdrożu. Sama musiałam zdecydować, w którą stronę pójść. Życie tak się poukładało, że zostałam sama w mieszkaniu. Kupiłam rower, zaczęłam trenować.

>>> PRZECZYTAJ CAŁĄ ROZMOWĘ Z KATARZYNĄ ZILLMANN <<<